دبیر انجمن صنفی سازندگان شناور، تجهیزات و سازههای دریایی ایران تأکید کرد: در صورت حضور جدی انجمنها و فعالان دریایی در مراجع تصمیمگیری، شاهد مسایلی چوان انحلال صندوق حمایت از صنایع دریایی نبودیم.
سید جعفر رحیمی در گفتوگو با خبرنگار مارین نیوز با بیان اینکه «آن دلسوزی را که واقعا باید برای صنعت دریا بشود، شاهد نیستیم»، گفت: عملکرد شورایعالی صنایع دریایی هم در این جهت که بهرهبرداران، سازندگان، تأمینکنندگان و صنعتگران را با هم حرکت دهد؛ نیست.
وی در ادامه با تأکید بر نقش انجمنها در برقراری انسجام در جامعه دریایی گفت: اگر به عملکرد انجمنهای موجود در سطح جهان نگاه کنیم؛ خواهیم دید که در کشوری چون کره انجمن سازندگان شناور بیش از 600 تا 700 صنعتگر را در بر میگیرد که از طراح تا سازنده در و پنجره و موتور را شامل میشود. درحالیکه ما تاکنون تشکل پویایی نداشتیم که سر میز مذاکره بنشیند و اگر مثلا قرار است امروز وام ساخت بدهند، طوری نباشد که به افراد غیرمتعهد و غیرمتخصص پرداخت شود و متقابلا برخی شرکتهای توانمند وامی دریافت نکنند.
دبیر انجمن صنفی صنایع دریایی با انتقاد از فقدان رتبهبندی در صنعت دریایی کشور افزود: به دلیل فقدان رتبهبندی، حتی شرکتهای قدر دریایی مجبور میشوند برای حفظ خود وارد فعالیتهای دیگر شوند. در صورتی که با راه افتادن صنعت دریایی، زنجیرهای از صنایع وابسته با آن حرکت خواهد کرد و تنها 50 تا 60 هزار نفر فقط در کشتیسازیها مشغول کار خواهند شد.
وی با تأکید بر بالا بودن دانش فنی صنعت کشتیسازی در ایران گفت: علیرغم این مسأله، ما نتوانستهایم عملکرد مناسبی در ساخت کشتی داشته باشیم که این امر، به دلیل فقدان مرکزی برای هماهنگی بهرهبرداران، سازندگان، تأمینکنندگان و صنعتگران است.
وی با بیان اینکه «ما این ناهماهنگی را در انجمنها و تشکلهای دریایی نیز شاهد هستیم»، توضیح داد: الآن ما انجمن مهندسی دریایی ایران، اتحادیه مالکان کشتی، انجمن صنفی سازندگان شناور، اتحادیه کارگری دریانوردان و چندین تشکل دیگر را داریم؛ اما انسجامی را میان آنها شاهد نیستیم. حتی مسؤولان این تشکلها آشنایی چندانی با هم ندارند. این، باعث شده تا صنعت دریایی ما صنعت پویایی نباشد.
رحیمی در این زمینه به انحلال صندوق حمایت از صنایع دریایی و تضعیف موقعیت آن به زیرمجموعهای از صندوق حمایت از تولیدات صنعتی و معدنی اشاره کرد و گفت: بهرهبرداری نکردن مناسب از صندوق صنایع دریایی به علت عدم حضور فعال انجمنهای دریایی در روند تصمیمگیریها و تصمیمسازیها بود. اگر همه انجمنهای دریایی به صورت همگام و مشترک در عرصه حضور پیدا کنند، مطمئنا مسؤولان کشور هم به بخش دریا توجه لازم را خواهند داشت. اگر ما بتوانیم اهمیت کار خود را نشان دهیم؛ آن وقت میتوان انتظار صندوق خاص صنایع دریایی را هم داشت.
وی تصریح کرد: اصولا باید کمیتهای عملکرد صندوق صنایع دریایی را در سه سال گذشته بررسی کند و ببیند در این مدت آیا کسی وام گرفته و اگر گرفته، چه پروژهای اجرا شده است؟
رحیمی با اشاره به کمتوجهی دستگاههای اجرایی به نظرات و پیشنهادهای انجمنهای تخصصی گفت: دلیل این وضعیت آن است که گاه مالکان از طرف خود صحبت میکنند، انجمن صنفی از زبان خودش و انجمن مهندسی دریایی هم از طرف خود. در حالیکه اگر کمیته مشترکی بین انجمنها باشد؛ خواهد توانست بعنوان نماینده کل جامعه دریایی صحبت کند و در این صورت، مسؤولان هم مطمئنا پاسخهای جدیتر و راهگشاتری را ارائه خواهند کرد.
وی با تأکید بر ضرورت متشکل شدن انجمنهای دریایی تصریح کرد: هدف غایی همه تشکلها، پویایی صنعت دریایی کشور است؛ چرا که در صورتی که اگر صنعت دریایی فعال شود، میتواند بازار کار، صادرات و کارآفرینی زیادی داشته باشد و از آن مهمتر، استانداردهای صنایع ما را بالا ببرد. چرا که استانداردهای صنعت دریایی، استانداردهای جهانی است و اگر مثلا یک تابلوساز ما بتواند وارد حوزه دریا شود؛ مطمئنا برای مصارف صنعتی در خشکی هم میتواند تابلوهای بهتری بسازد.
دبیر انجمن صنفی سازندگان شناور، تجهیزات و سازههای دریایی ایران درباره دلایل شکلگیری این انجمن گفت: ما پیش از این، انجمن مهندسی دریایی را داشتیم که انصافا فعالیتهای خوبی را هم در جهت توسعه صنعت دریایی در کشور انجام داده بود. در واقع، مسؤولان انجمن مهندسی دریایی در 15-10 سال گذشته با دست خالی توانستند قدمهایی را بردارند تا حداقل، دریا و صنعت دریایی را مقداری بیشتر در جامعه بشناساند. اما با این حال، این تشکل انجمنی علمی بود و نه صنفی. از طرفی، ما اتحادیه مالکان کشتیها را داشتیم که زیاد با حوزه صنعت درگیر نبودند؛ چرا که آنها برای خرید کشتی سرمایهگذاری میکنند و انتظار بازگشت سرمایه را دارند و طبیعتا در مواردی هم، که خرید به نفعشان باشد؛ سراغ خرید از خارج میروند تا ساخت شناور در داخل. به همین خاطر، ما نیاز داشتیم که مجموعه صنایع دریایی کشور در تشکلی گرد هم آیند و انجمنی تشکیل شود که مجموعه سازندگان شناور، تجهیزات و سازههای دریایی (آن هم از بخش خصوصی) را در بر گیرد، به آنها خط دهد و کمک کند. اگر از نظر علمی کمبودی دارند، بتواند همگرایی لازم را بین «دانش و صنعت» و «علم و تجربه» بوجود آورد.
وی افزود: من فکر میکنم اگر این انجمن حمایت شود و تعداد اعضای آن، گسترش یابد؛ میتوان با استراتژی و برنامه تعیینشده از سوی هیأت مدیره میتوان در سه تا چهار سال آینده گامهای مهمی به پیش برداشت و به جایگاهی مشابه سندیکای سازندگان تجهیزات نفت و گاز دست یافت.
وی در پایان از پیشبینی کمیتههای مختلف در ساختار این انجمن جدید خبر داد و گفت: افراد و صنایع خبره کشور را در کمیتههای آموزشی، تسهیلات، کنسرسیومسازی و... گردهم خواهیم آورد.